Het is bijna aandoenlijk om te zien hoe pro-VHP kanalen momenteel proberen de morele ridders van de waarheid uit te hangen. Met een wijzend vingertje naar het verleden proberen ze de kritiek op sites als SurinameVandaag weg te zetten als ‘fake news’. Maar wie de afgelopen jaren goed heeft opgelet, ziet een heel ander patroon: de grootste fabriek van desinformatie en digitale manipulatie staat momenteel niet bij de oppositie, maar werd zorgvuldig opgetuigd onder de vlag van de ‘Nieuwe Politiek’.
Het moderne trollenleger
Terwijl men de mond vol heeft over 1982, vergeten ze gemakshalve de praktijken van de regering-Santokhi. Het is een publiek geheim dat er enorme bedragen zijn gepompt in het creëren van een leger aan fake accounts. Dit zijn geen bezorgde burgers, maar betaalde krachten die tot taak hebben elk kritisch geluid op sociale media onmiddellijk aan te vallen, te rapporteren of te overschreeuwen met lofzangen voor de president.
Misbruik van staatsmiddelen: e-Gov als propaganda-tool
De ironie bereikt een hoogtepunt als we kijken naar het gebruik van overheidsfaciliteiten. Er zijn herhaaldelijk berichten naar buiten gekomen over de inzet van de e-Gov infrastructuur voor partijpolitieke doeleinden.
- Buitenlandse ‘experts’: Er zijn aanwijzingen dat IT-specialisten uit het buitenland naar Suriname zijn gehaald, niet om onze digitale overheidsdiensten te verbeteren, maar om de VHP-propagandamachine naar een hoger niveau te tillen.
- Schaduwaccounts: Onder het mom van “overheidscommunicatie” werden middelen ingezet om schaduwsites en trollen-netwerken in de lucht te houden die uitsluitend dienen om politieke tegenstanders te demoniseren.
Wie bepaalt wat ‘fake’ is?
Wanneer NDP’ers een bericht bestempelen als fake news, reageren de VHP-propagandisten als door een adder gebeten. Waarom? Omdat zij de controle over het narratief aan het verliezen zijn. De tactiek is simpel: als je de feiten niet kunt weerleggen, val je de bron aan.
Het filmpje van Marcel Oostburg over de lancering van SurinameVandaag legt precies de vinger op de zere plek. De connecties tussen bepaalde media-outlets en de VHP-top zijn zo doorzichtig als glas. Dat men nu probeert de geschiedenis erbij te slepen om de huidige digitale misleiding te maskeren, is een klassieke afleidingsmanoeuvre.
Conclusie
Wie echt tegen desinformatie is, moet niet alleen naar 1982 kijken, maar vooral naar de bankafschriften van de propagandisten van nu. Fake news is in Suriname inderdaad niet nieuw, maar de manier waarop de voormalige machthebbers staatsmiddelen en moderne technologie misbruiken om de samenleving te misleiden, is een dieptepunt op zich.
De waarheid laat zich niet wegklikken door een fake account, hoe duur de IT-specialist uit het buitenland ook was.
