PARAMARIBO — In een recente reeks artikelen op Suriname Vandaag heeft de heer Hikmat Mahawat Khan geprobeerd de financiële koers van het land te fileren. Het is bijna bewonderenswaardig hoeveel tijd hij over heeft om ons via die weg te trakteren op menu-suggesties. Na drie delen vol “bruine bonen”, “uien” en “suiker” vragen we ons echter af of de heer Khan een economisch analist is of een kok die de weg naar de keuken simpelweg is kwijtgeraakt.
Het is fascinerend om te zien hoe de heer Khan zich met deze epistels heeft opgeworpen als de onbezoldigde curator van de nationale angst, waarbij hij de indruk wekt de enige in Suriname te zijn die een rekenmachine kan bedienen. Hij schreeuwt moord en brand over een “strop” en “onbesuisd lenen”, maar hij vergeet voor het gemak dat je soms oude gaten moet dichten om te voorkomen dat het hele erf verzakt. Het herfinancieren van de dure Oppenheimer-leningen en het tijdig afkopen van de VRI-rechten is geen “illusie”, zoals hij beweert, maar simpelweg noodzakelijk financieel onderhoud. Door deze stappen nu te ondernemen, voorkomen we dat onze toekomstige olie-inkomsten rechtstreeks naar buitenlandse banken vloeien nog voordat we er in Suriname zelf een cent van hebben gezien.
Dat de partijen van Simons en Rusland ook in het verleden aan de knoppen zaten, maakt hun huidige verantwoordelijkheid alleen maar duidelijker: zij weten precies welke oude rommel er opgeruimd moet worden om de weg vrij te maken voor echte groei. Terwijl de heer Khan zich verliest in vergelijkingen over aardappelen en uien op Suriname Vandaag, negeert hij doelbewust dat er nu eindelijk wordt gekeken naar productie en het opknappen van scholen en ziekenhuizen. Dat zijn geen uien en aardappelen, dat is de toekomst van onze kinderen. Het is makkelijk om investeringen “vaag” te noemen vanaf de zijlijn, maar wie vandaag niet durft te saneren uit angst voor morgen, zorgt er persoonlijk voor dat er in 2030 helemaal geen land meer over is om over te praten.Waarschuwen voor een “zondvloed” over vijf jaar is de ultieme vorm van intellectuele luiheid; het ontslaat de auteur ervan om vandaag met een werkbaar alternatief te komen. Het is tijd dat we dit debat ontdoen van dit soort borrelpraat-economie en toetsenbord-populisme. De rust in het land waar de heer Khan zo cynisch over schrijft, is misschien geen vernislaagje, maar het resultaat van een samenleving die de sensatiezucht moe is en behoefte heeft aan stabiliteit boven geschreeuw. We wachten met spanning op een volgende bijdrage, hopelijk eentje waarin de rekenmachine van de heer Khan ook daadwerkelijk de feiten meeneemt in plaats van alleen zijn onderbuikgevoelens. Want van alleen maar roepen dat het eten aanbrandt, wordt in dit land niemand verzadigd.
